Dinsdagavond. Ik zit vacatures en interim opdrachten te bekijken. Mijn ogen glijden langs de meest mooie functienamen. Ik scroll vaak meteen door en soms rust mijn blik wat langer op de tekst. Na de functie-inhoud zoek ik de salarisindicatie op. Doe jij dat ook? Eerst functie inhoud, dan salarisindicatie en dan -soms- meer over de organisatie lezen? Vaak haak ik al af bij de salarisindicatie. Want ik ben verwend. Ik ben al 20 jaar lang ZZP'er en dus gewend aan hoge tarieven. En dan klinkt een vast salarisbedrag al snel als laag.
En dus waaier ik weer weg, naar de interim opdrachten. Ik zie er een paar van 3 maanden. Oei, moet ik dan over 3 maanden wéér op zoek? Dan eentje voor minimaal 40 uur. Hm, nee. Dan een leuke opdracht in Den Haag. Op locatie, niet hybride. Ook niet. Ik haak alweer af. Ik klap mijn laptop dicht en ik voel me geïrriteerd. Ik weet dat ik eerst met mezelf in conclaaf moet. Dat zou ik mijn klanten ook adviseren. "Als je het zelf niet precies weet, hoe overtuig je een ander dan van jouw geschiktheid?" Ik hoor het mezelf bijna zeggen.
Terug naar de tekentafel dus.
Terwijl ik wik en weeg, mijn laatste werk overdraag bij Berenschot (oei, wat moeilijk om afscheid te nemen van die geweldige opdrachtgever), krijgen mijn man en ik slecht nieuws, over dierbare vrienden. En dan staat alles even stil. Niets is dan nog belangrijk en alle banen en opdrachten zijn niet meer zo interessant. We praten heel veel over onze vrienden. Tegelijk heeft het nieuws invloed op mijn overwegingen. Wil ik het nog wel, dat onrustige interimleven? De altijd tijdelijke werkrelaties? De eeuwige onzekerheid en alles, maar dan ook alles zelf moeten regelen? De risico's, die altijd voor mezelf zijn? Wat als er iets gebeurt?
Zaterdagavond rijden we met Lucas en Quinten, onze 2 jongens, naar Utrecht. Rob, mijn man, heeft net een nieuwe baan (HR Director bij een internationale organisatie) en trakteert op een allerlekkerste pizza, bij Il Pozzo aan de Oudegracht. En terwijl we de parkeerplaats op St. Janskerkhof opdraaien zegt hij: "Misschien word je heel blij van een vaste baan. Met een eigen, vaste plek. Met meer zekerheid, meer gemak en misschien wat meer rust in je hoofd. Zal ik met je meekijken?"
Rob kan dat. Mijn onrustige bui kalmeren, relativeren en precies het goeie zeggen. Ik kijk hem aan. Heeft hij gelijk? Meestal wel. Misschien wordt het nu tijd voor meer rust en vastigheid. Ik besluit er nog even over na te denken.
Ik hou je graag op de hoogte van mijn zoek- en ontdekkingstocht, volgende week meer.
Judith